Non falo de oídas nin dun extraño. Falo da miña casa e do meu pai. A súa historia é a de miles de homes e mulleres, seino, que na vida lograron tirar de riba a condición de escravos. Aquela condición que adquiriu –adquiriron- mesturando en xornadas de quince horas bágoas con mocos nunha ferraría de Durango, con dezaseis anos. Non, minto, escravo nunca. Non é escravo o reprimido, esa é unha definición labrada polos donos do látego.
A (RE)EMERXENCIA DA LINGUA GALEGA ( e VI): A “olorosa pantera” e a lingua ausbau galega
O galego verbo do portugués non é lingua abstand, porque a distancia estrutural entre ambos é escasa, especialmente cando se comparan falas de puntos próximos nas dúas beiras do Miño ou da raia seca; pero si é unha lingua ausbau: o galego moderno é lingua independente do portugués moderno fundamentalmente por razóns sociolingüísticas e literarias, porque é o soporte dunha moi digna literatura que tanto contribuíu á configuración da actual identidade socio-cultural de Galicia.
A CODIFICACIÓN DO GALEGO LITERARIO (e VI): A reforma normativa do 2003
Houbo sectores en desacordo coas Normas de 1982, pero despois de case 20 anos de diverxencias, foise facendo evidente que a falta dun patrón idiomático único era unha grave pexa para normalizar o idioma nunha xeira de alarmante diminución da transmisión xeracional e do uso social. Isto explica que a Asociación Sócio-Pedagóxica Galega, que defendía unas normas de moderada aproximación ó portugués (eran as que empregaba o Bloque Nacionalista Galego e organizacións afíns nos seus escritos), convocase o ILG e o profesorado das áreas de Filoloxías Galega e Portuguesa das universidades da Coruña, Santiago e Vigo para tratar de lle presentar á RAG una proposta de modificación da normativa vixente.
V PREMIO ROBERTO VIDAL BOLAÑO
Felipe Lubián Lubián, alcalde de Lubián (Zamora), vén de recibir o V Premio "Roberto Vidal Bolaño" que anualmente conceden as Redes Escarlata.
Co galardón recoñécese publicamente persoas e institucións que se distinguen na loita pola emancipación de Galicia e das súas clases populares. Nesta ocasión tívose en conta a defensa insobornable que Felipe Lubián leva realizado da galeguidade lingüística e cultural dos catro concellos galegófonos de Zamora en tódalas corporacións locais, provinciais e autonómicas das que formou parte desde hai 30 anos.
Tamén se premia o seu compromiso coa cultura popular, nomeadamente co teatro de base, como promotor e coordinador da Asociación Cultural Xente Nova das Portelas, e por facer de Lubián o único concello de fóra da Galicia administrativa onde o galego é lingua cooficial, ao mesmo tempo que na escola Tuela-Bibei de Lubián está o único centro escolar de Zamora onde se ensina a Lingua Galega.
O Premio entregarase no contexto da II XEIRA DE LINGUA E CULTURA GALEGAS NAS PORTELAS que se ha celebrar na Casa da Cultura, Lubián sábado 28 de xuño.
Acta V Premio Roberto Vidal Bolaño 57 kb pdf
Cartel da II Xeira de lingua e cultura galegas nas portelas 28 Kb pdf
Actualizado: 23/06/2008 12:33
MANIFESTO POLA LEMBRANZA DO 50 ANIVERSARIO DA COROACIÓN POÉTICA DE CABANILLAS NO ESPOLÓN DE PADRÓN
As Redes Escarlata, xuntamente cun grupo de poetas da Terra de Iria e de Cambados, non quere deixar pasar por alto un acto tan relevante na historia da resistencia antifranquista, na historia das primeiras luces contra a noite do fascismo. En 1958 aínda era preciso pedir autorización para falar en público e, especialmente, para facelo en galego. Mais un grupo de resistentes republicanos e galeguistas de Padrón, desafiando o estado das cousas, lograron a través da poesía, da palabra, da cultura, erguer un subliminal pero moi potente fito para a resistencia que ficou para sempre, non só na memoria local de Padrón e da Terra de Iria, tamén na historia política de Galicia.
Na Páscoa de 1957 (festa maior na vila), co carto da emigración padronesa no Uruguai e na Arxentina, inaugurárase o monumento a Rosalía de Castro, en pedra da escola de Asorey. O acto convocara, arredor deste xesto cara a poeta nacional galega, unha multitude famenta. Tralo éxito, o núcleo resistente de Padrón, liderado en boa medida por Camilo Agrasar, Borobó e Octavio San Martín, quixo repetir. Organízanse entón concursos literarios, chámase a Alonso Montero para o pregón e preténdese a coroación poética de Ramón Cabanillas, a vedraia figura insigne, no mesmo escenario, de novo ó pé da estatua de Rosalía. Nos concursos achamos gañadores como Rey Romero, Máximo Sar ou González Alegre. Unha coroación, xa en 1958, resultaba anacrónica. E a figura velliña e ensumida de Cabanillas, que aínda así por patriotismo acudiu ó acto, non convidaba a ningún tipo de esplendor. Pero no Espolón de Padrón a multitude famenta, aínda máis numerosa có ano anterior, volveu persoarse ansiosa. E as autoridades e diferentes convidados, tamén: o Gobernador Civil, alcaldes de Padrón e Compostela, o Abade de Samos (desta volta non asiste Quiroga Palacios).
Introduce o acto Pedret Casado. Fala, en castelán, da obra de Cabanillas. A xente vaise xuntando. Colle agora a palabra Aquilino Iglesia Alvariño para recitar un longo poema dedicado ó “poeta da Raza”. Alta, limpa coma o trigo limpo, elegante, a voz de Aquilino edifica un discurso excepcional sobre o oficio do poeta na sociedade que remata con estes versos:
“Pero aquí está o Poeta das aradas leves do soño,
noso irmán o Poeta das boas novas.
Na ribeira onde se fan os barcos ledos dos soños que non morren,
o seu canto arbora claras bandeiras no mencer”.
A xente apíñase aínda máis en torno ó estrado. Periga o cordón de seguridade cos meniños alí dediante algo abafados. E agora vai falar Otero Pedrayo, na vez de Montero Díaz, que era quen figuraba no programa aprobado polo Goberno Civil. O Sar caudal das chuvieiras longas de inverno non ten a forza desta gorxa. As voltas do río de Padrón, pola veiga de Iria abaixo, son escaso repertorio á beira deste discurso improvisado de media hora. O mar de Corrubedo non brúa nas noites de trebón como agora nesta tarde de primavera brúa no Espolón a voz de Otero. A xente, pampa, despois do asombro e diante da entrega, interrompe o orador con entusiastas aplausos. O seu galego é o de todos e é intensamente literario. Arredor de Rosalía, da Páscoa e de Cabanillas, Otero fala de Galicia, a palabra máis repetida de todas, e ás veces ben afouto:
“Por eso Rosalía é a nosa poeta, por eso Rosalía é aquela que vive dentro do corazón de cada xente e entre o corazón de todos. Nesta Galicia que é áspera, que é dura, que non é a Galicia das tarjetas postales para pasar o verao despois dunha boa digestión, e ver salir as barcas pescantinas con que veñen os turistas. É a Galicia dos pastores, a Galicia dos labregos, a Galicia das lareiras, a Galicia dos poetas, a Galicia dos que sufren, a Galicia dos que esperan”.
Si, esta palabra ponnos de novo no camiño da esperanza. E velasaquí están, unha a unha, elo a elo, as xeracións da Galicia Ceibe: Rosalía de Castro, pedra ergueita e luminosa presidindo todo, Ramón Cabanillas, Otero Pedrayo, Aquilino Iglesia Alvariño, os mozos (estes das Festas Minervais: Ferrín, Franco Grande…) ós que acaba de aludir Otero…
As Redes Escarlata queremos facer memoranza deste acto, renderlle homenaxe ós seus protagonistas e ós seus artífices. Por iso o día 12 de abril, ás 8 da tarde, estaremos no Espolón de Padrón, de novo ó pé de Rosalía, e a nosa voz saudará novamente a Cabanillas e volverá decer que Galicia non é unha tarxeta postal e, cando escoitémo-lo final do discurso de Otero, berraremos con el “¡Terra a nosa!”.
Galicia, 8 de abril de 2008
Actualizado: 13/04/2008 11:53
AS REDES ESCARLATA EN APOIO AOS TRES MILITANTES DA ORGANIZACIÓN BRIGA DETIDOS EN PONTEVEDRA
REDES ESCARLATA, ante as evidencias e á luz de verosímiles datos sobre a represión que couta e amouca as máis conscientes voces do noso Pobo, quere facer público o seu apoio e solidariedade con Anjo Torres, Antía Marinho e Alexandre Rios. Os tres, militantes da organización BRIGA, serán xulgados o próximo día 4 de febreiro so acusación de inxurias e maltrato ás Forzas Armadas (españolas).
REDES ESCARLATA, alén de recoñecer as devanditas forzas armadas como represoras, non só no eido práctico senón tamén no teórico, por aproveitar a situación subsidiada da mocidade galega para alimentar os seus canóns con carne desesperada, interpreta estas detencións como práctica incardinada na máis sanguinaria tradición militar española, realizada ao abeiro da longa e larga sombra da Lei Orgánica 6/2002, de Partidos Políticos -versión remozada da Lei Antiterrorista-, e enténdea como unha amósega máis desa democracia imaxinaria coa que o estado monárquico-burgués español enche a boca e pretende lexitimar a súa eterna aspiración liquidacionista para con calquera movemento insurxente, sexa este de pensamento ou obra.
REDES ESCARLATA acredita, consecuentemente e con rubor, na vixencia dos nulos alicerces legais e democráticos que conforman o basamento da actual democracia española, herdados do franquismo, onde liberdade de expresión e reunión, manifestación e asociación, resultan alleos e estraños. Á elástica concepción democrática actual fáltanlle mínimos e sóbranlle espellos; esqueceu os principios nados á luz das fogueiras de 1789. Mais, ante a ignominia, que podemos esperar da corrupta lexitimidade europea? Unha rápida e eficaz resposta, igual que en 1945? O Piloto e o Gardarríos foron asasinados na espera.
REDES ESCARLATA esixe, pois, para Anjo, Antía e Alexandre esa aspiración coa que morre (e esta é única morte que amamos) o libro Fóra do sagrado: LIBERDADE!
Actualizado: 05/02/2008 19:24
As Redes Escarlata outorgan o IV Premio Roberto Vidal Bolaño á asociación Verbo Xido e ao historiador Dionisio Pereira.
Reunidos en territorios da antiga freguesía de Bando, Compostela, os socios de Redes Escarlata X. Antón L. Dobao, Antón Figueroa, Francisco Fdz. Rei, Rosa López, Darío Xohán Cabana e o que labra esta acta, X.L. Méndez Ferrín, o día 26 de Maio do ano 2007, proceden a se constituír en xuri do Premio Roberto Vidal Bolaño e, tras fonda deliberación acordan outorgar dito Premio Vidal Bolaño a DIONISIO PEREIRA e VERBO XIDO.
Tivéronse en conta para esta escolla a longa traxectoria do premiado nos estudos de historia contemporánea, pola súa dedicación á reconstrución de todas as formas de abxección feixista e dos crimes perpetrados contra os fillos e fillas do pobo galego así como o seu intenso labor no asociacionismo e na impulsión de entidades culturais que, como VERBO XIDO, se caracterizan polo seu servizo á cultura popular e nacional.
As Redes Escarlata farán entrega do galardón o día 23 deste mes, en Cerdedo. A xornada abrirase ás 12 da mañá cunha conferencia a cargo de Anxo Angueira no Local da Cámara Agraria, co título "Asociacionismo e memoria política". Posteriormente, durante o xantar, entregarase o IV Premio Vidal Bolaño a Verbo Xido e a Dionisio Pereira, xunto cun cadro do artista ourensán Xosé Luís de Dios.
Actualizado: 12/06/2007 21:27
Campaña a prol do proceso de paz pide a superación da lei de partidos
No estado actual de estancamento do proceso de paz, queremos reforzar a maioritaria vontade de avanzar cara a un escenario de ausencia de calquera sorte de violencia, onde a sociedade civil sexa a protagonista, sen inxerencias de ningún tipo.
Tendo en conta a importancia das vindeiras eleccións municipais, manifestamos a nosa preocupación pola situación da esquerda abertzale ilegalizada. A exclusión deste sector social e político, obtura a posibilidade dunhas eleccións plenamente democráticas con presenza de todas as opcións realmente existentes na sociedade.
Por todo o devandito, dende Galiza persoas de ideoloxía plural e diversas sensibilidades, sumámonos ás simultáneas campañas realizadas dende outras nacionalidades e dende a capital do estado español a prol do proceso de paz e da participación electoral de tódalas opcións políticas sen exclusións, instando o goberno do PSOE e as forzas políticas parlamentares para que fagan todos os esforzos precisos para derrogar a Lei de Partidos. A referida Lei, consideramos, supón unha violación do dereito de asociación, de participación, así como da liberdade de expresión, tal e como veñen recoñecendo mesmo iniciativas xurídicas que agrupan xuíces, catedráticos, fiscais e avogados.
Solicitamos tamén á xudicatura que deixe de aplicar lexislacións e medidas de excepción como a anulación por parte do Tribunal Supremo de máis de trescentas candidaturas no País Vasco, recuperando a lexislación ordinaria e asegurando sen dilacións a participación electoral da esquerda abertzale.
Cabe afortalar o camiño cara a normalización política, comprometéndose todos os sectores implicados en aceptaren as vías democráticas e o respecto dos dereitos humanos; cabe abrir vías de diálogo a prol dun proceso onde todas as voces sexan escoitadas e respectadas, porque:
A paz é necesaria e posíbel.
Galiza, 7/5/2007
Asinantes:
Actualizado: 13/05/2007 20:11
Galicia non se vende
A situación do territorio galego é, en certos aspectos, catastrófica. Por unha banda, o factor agrícola e gandeiro desaparece literalmente da superficie do País e, pola outra, un urbanismo disparatado, unha forestación masiva e mercantilista e unha predación sen taxa nin medida dos xacementos xeolóxicos está a mudar o rostro de Galicia para mal e ao servizo só duns poucos.
Ate o de agora os poderes autonómicos e municipais uníronse aos capitalistas especulativos nunha sorte de caricatura de Capital Monopolista de Estado. Unidos os intereses dos especuladores cos intereses da administración autonómica e municipal indisolubelmente, lanzouse unha carreira en persecución do lucro inmediato cuxa meta parece ser a destrución dos valores (que o son tamén económicos) da nosa paisaxe e da nosa herdanza natural, así en terra como en mar.
Pensamos que a situación actual esixe un golpe de leme para mudar este rumo que conduce ao suicidio colectivo no que se refire ao medio ambiente. E esa mudanza, de natureza política, debe ter en conta os intereses da maioría da poboación que desexa un País ordenado, racionalizado e próspero. O tempo da permisividade unida á corrupción nos concellos e na Xunta ten que rematar e todos e todas temos que acelerar ese final.
Pensamos que a actual Xunta de Galicia e os concellos que saian das vindeiras eleccións deberán coordinar os seus esforzos. E non só iso: a lexislación deberá modificarse e os poderes centrais de Galicia están chamados a elaborar un PLAN DIRECTOR DE ORDENACIÓN DO TERRITORIO, naturalmente discutido e consensuado polas organizacións sociais e núcleos de opinión. Esta participación das multitudes na elaboración de tal Plan Director constituirá a garantía de que sexa plenamente democrático. Ora ben, sen planificación central e democrática da ordenación territorial o caos perpetuaríase.
Desde A Guarda a Ribadeo, desde O Caurel á Terra Cha, un terremoto de especulación e depredación da terra e do mar está destruíndo a nosa natureza, a nosa paisaxe e a nosa forma de vida. Está destruíndo, polo tanto, a propia identidade de Galicia. Soou a hora de que digamos: ABONDA!
A mobilización do 6 de maio en Compostela ten que significar unha grande xornada de esperanza e unha chamada á Xunta de Galicia e as administracións locais para que exerzan realmente o poder de que dispoñen para frear esta vaga de degradación e dilapidación do noso patrimonio sen se deixar intimidar polas forzas poderosas do diñeiro e da cobiza.
Actualizado: 29/04/2007 22:37
As Redes Escarlata con Dionísio Pereira, contra o fascismo
O historiador e investigador Dionísio Pereira foi citado no xulgado de paz do concello de Cerdedo (Terra de Montes) con motivo dunha “demanda de conciliación” interposta pola familia de Manuel Gutiérrez Torres, alcalde de Cerdedo durante o franquismo e xefe local da Falange Española nos días que seguiron ao golpe de Estado de 1936.
No libro A IIª República e a Represión franquista no Concello de Cerdedo (editado por “Verbo Xido” en 2006) déixase constancia da “presunta” participación de varios nomes de falanxistas implicados na salvaxe represión daquel tempo.
Tamén se aludira a eses mesmos feitos -gardados en silencio, durante décadas, entre as paredes familiares do horror- nas Actas do Congreso da Memoria que se celebrou en Narón en decembro de 2003.
A esixencia dos demandantes é que Dionisio Pereira se retracte. E que publique esa retractación nos mesmos medios onde se recolleu a información citada. Tamén piden unha indemnización “polos danos e prexuízos sufridos”.
Sete veciños asasinados, malleiras, multas, roubos, detencións e humillacións semellaron ao poder xudicial, até o día de hoxe, dano e prexuízo insuficiente para abrir unha investigación. Non o fixeran, obviamente, os tribunais franquistas, cómplices ou responsables directos da barbarie; non o reclamou así tampouco poder ningún da.autodenominada “transición democrática”, con xuíces tan estelares ás veces na persecución do xenocidio a miles de quilómetros.
As Redes Escarlata queren mostrar a súa solidariedade con Dionísio Pereira. E queren sumarse a el na denuncia de todos e cada un dos fascistas que deberían ocupar asento no banco de acusados por Crime contra a Humanidade.
En Galicia e no Estado español a forma máis grave de delito segue sen condenarse sequera de maneira simbólica. A impunidade continúa. E non conforme con iso, desexa converter unha e outra vez os verdugos en vítimas, as vítimas en delincuentes, o sufrimento en escarnio público para os que sofren e para os que denuncian.
Por iso quen demanda e quen esixe a completa restitución da xustiza, da verdade, somos nós. Somos Dionísio Pereira. E nunca nos faremos cómplices de que os responsables dun Réxime criminal figuren no alto das nosas avenidas, dos nosos hospitais, dos nosos colexios, en vez de quedaren sinalados no rexistro colectivo da infamia. Eses son os mínimos democráticos de calquera Estado que se quixo chamar así en Europa.
Actualizado: 12/02/2007 22:16
Manifesto das Redes Escarlata sobre a Constitución Española de 1978
Hai 25 anos, no referéndum de 1978, entre a abstención (PGP, PSG), o non (BN-PG) e o voto en branco (POG), a esquerda nacionalista mostrou a súa oposición, un desacordo histórico, á Constitución Española. En Galicia só votou si o 44,69 % do censo.
Hai 25 anos o conxunto da esquerda nacionalista non quixo apoiar un texto que procalamaba a Monarquía na figura de Juan Carlos de Borbón e negaba o dereito de autodeterminación.
Hai 25 anos o estado social e aconfesional que figuraba na letra do texto foi correctamente interpretado como fume pola esquerda nacionalista galega.
Hai 25 anos a esquerda nacionalista entendía que a Constitución Española non era máis que unha estratexia para lexitimar o fascismo como período histórico de refundación do poder da burguesía e do control capitalista.
Hai 25 anos a esquerda nacionalista denunciaba a "Carta Magna" coma un Punto Final que impuña o esquecemento dos crimes fascistas e lle botaba terra á memoria das nosas vítimas.
Hai 25 anos boa parte da tradición de loita antifascista de obediencia española traizoou o común ideario rupturista e pactou a supervivencia e a reacomodación do Réxime franquista. O antifascismo galego non.
Hoxe, o partido no poder, directamente herdeiro da Ditadura, utiliza a Constitución como unha arma contra calquera tipo de avance político na configuración do Estado. E aínda non limpou de nomes fascistas rúas, hospitais e escolas
Hoxe, os "constitucionalistas" son os que negan a democracia e o diálogo.
Hoxe, máis que nunca, sentimos novamente os cinguidos vínculos que aínda atan o fascismo coa Monarquía, acubillo do feroz nacionalismo español.
Hoxe, máis que nunca, non somos cidadáns: somos súbditos
Hoxe, o poder xudicial non é independente do político e prohíbense partidos e péchanse publicacións cunha coordinación obscena e delatora. Investígase a Nunca Máis: o Fiscal Xeral mete medo.
Hoxe, aínda hoxe, o Estado Español é de oferenda apostólica e procisión. E hai políticos que tragan. Non, non é laico.
Hoxe, cun descaro insultante, os medios de comunicación públicos -e os privados- non están para informar: terxiversan, censuran, ocultan. Son férreo instrumento, repugnante propaganda do poder.
Hoxe coma antes, gobernan as diferentes oligarquías, os ditados imperialistas estadounidenses, a Igrexa Católica, que mantén os horrorosos símbolos fascistas nas parroquiais... Gobernan os alleos ós intereses básicos da clase obreira.
Hoxe, cunha impúdica profusión -"sen complexos"- ondean na rúa Génova as mesmas bandeiras, as mesmiñas, que ondeaban hai máis de 25 anos na praza de Oriente.
As Redes Escarlata chaman á esquerda nacionalista para que recupere o seu pensamento crítico e radical contra os fundamentos da Constitución Española.
As Redes Escarlata denuncian que o edificio e a cariátide permanecen.
As Redes Escarlata chaman a non abdicar dun horizonte de liberdade MÁIS ALÁ deste posfranquismo que nos deron.
As Redes Escarlata farán sempre memoria de Bóveda e Moncho Reboiras e de tódalas vítimas do terror fascista.
As Redes Escarlata, hoxe, igual que hai 25 anos, considéramonos herdeiras dos principios republicanos, laicos e igualitarios que moveron o galeguismo desde os vellos precursores a Castelao.
Por iso seguimos estando, con Manuel Antonio, pola futura República Galega.
As Redes Escarlata en Galicia, 6 de novembro de 2003
Actualizado: 06/11/2003 18:17
Espindo palabras na Casa Encantada
Ao primeiro foron as palabras. Vivían na rúa,
espidas, e un bando de cabróns achegáronse a elas e pedíronlles
os papeis. Como non tiñan papeis, mandáronas prender,
unha a unha, vestíronas con roupas que alguén tecía
para eles e fóronas metendo en casas sen portas nin ventás.
Elas miraron de protexer algunhas pertenzas, sobre todo as cousas que
as palabras queren dicir, e non o que o bando de cabróns queren
que digan. Tiñan outros proxectos para elas.
Primeiro, sacábanas, pero non para que lles dera
o aire ou visen a luz, non, paseábanas con fachenda, como para
aprendernos que as palabras levaban o corazón bordado na roupa,
que non lles latía no interior. E así veu o peor, pasearon,
por exemplo, a liberdade, e a xente creu que eran uns
anuncios que pegaban uns anos si e outros non con cola barata nas paredes,
con señoras e señores rindo e dicindo que a partir dese
momento todo iría moi ben.
Seguiron por mocidade (esa paséana
moito) e por cultura. A primeira metérona en
anuncios marcando paquete e gastando cartos todo o día. Se un
se fía agora desa palabra vai de cu, acaba bebendo refrescos
sen ter sede e morrendo nos hospitais porque non se parece aos tipos
e ás tipas que encerraron no anuncio. A outra, a de cultura,
ui, non che digo: desaloxaron a definición da vida, dos libros
e das páxinas gratis de Internet e plantaron alí un bloque
de pisos que vale non sei cantos millóns. Os pisos de arriba
son máis caros que os de abaixo, pero cada vez que pronuncian
a palabra, non me digas por qué, pasa sempre isto: un mamalón
a soldo tira un talonario do peto, chaman a televisión e poñen
roupa carísima.
Ben, podíamos poñernos a chorar todos e
a facer manifestos dicindo que estamos en contra, e a mirar de cambiar
os cabróns de sitio para que viñesen outros cabróns.
Pois non, mira: ao final vimos que o mellor era espir outra vez as palabras.
Pareceunos moi boa idea iso, tanto que das palabras pasamos aos feitos,
e dos feitos ás casas nas que as tiñan presas. Empezamos
por pouca cousa: poucas casas, poucas palabras. Cando gañamos
unha nova facemos unha festa e abrimos portas e ventás para que
entre tamén o aire. Limpamos todo de xiringas usadas, de especuladores
e dos bichos que atacan a madeira. Leva o seu tempo.
En Compostela conquistamos a Casa Encantada, xa hai moitos
anos disto. Fixeron igual ca nós os do Labo e o Puntal de Madrid,
as do Can mas Deu en Barcelona, a xente da Nave Ocupada en Sevilla,
e así. Nós tamén ocupar.
O que pasa é que o alcalde de Santiago, que axudara
a erguer os muros das casas nas que confinaran as palabras “esquerda”
e “socialista”, e vivía como cristo nelas, botounos.
Largou para a rúa dezaseis colectivos. Ampliando colección,
sabes. Negociou cunha constructora a cambio de prazas de aparcamento
e ala, fóra todo o mundo. Agora van derrubar a casa para forrarse
de diñeiro e así comprar máis casas para meter
máis palabras. O Diñeiro ocupará o sitio onde viviamos
nós, tan tranquilamente. Nós volveremos okupar o sitio
do Diñeiro, onde poidamos, para espir máis palabras, para
abrir máis portas á rúa e que entre máis
aire, e que haxa máis festas.
Na realidade os que ocupan ilegalemente son eles. Nós
abrimos portas e ventás en casas abandonadas e dámoslles
aire a palabras compradas polos ricos, recuperámolas: por exemplo,
concello, que significaba algo así como “asemblea”.
Puxemos a palabra preciosa, pero antes houbo que largar de alí
moito facha e moito mangante. Temos estas en obras: embaixada,
América, parlamento, fábrica, campo, riqueza, soberanía...
Varias así. Mentres, desde a ventá, vémolas pasar
aínda vestidas. Seguen no seu: formar a xuventude, informala
e entretela. Como vedes, esas palabras aínda escorren merda por
todos os sitios.
Nós tamén ocupar: ocupar o país
para construír a República. En cada proxecto autoxestionado,
contra a represión.
Soa ben, ¿eh?
Todo isto que levamos dito aquí naceu esta semana,
na nova casa que atopamos. Naceu entre os buratos do voso muro, alcaldes
da construcción. Andamos espallando semente por eles, sumamos
brazos. Espimos palabras.
As Redes Escarlata en Galicia,
Xullo 2003
Actualizado: 01/07/2003 18:16
MANIFESTO POLOS DEREITOS DOS/AS GAIS, LESBIANAS, BISEXUAIS, TRANSEXUAIS E HETEROSEXUAIS (GLBTH)
Non renunciamos ós principios inalienables
que constitúen a verdadeira democracia (ata o fondo, subversiva,
progresista): o dereito á igualdade real, a xustiza, a fraternidade
e a liberdade das multitudes. Corpos anhelantes e aberrantes nos disturbios
do Stonewall o 28 de xuño de 1969.
Porque sempre escolleremos a posibilidade de vivir todas as descubertas,
o pracer e o desexo non coutado; e perante o silencio das organizacións
políticas e sociais do noso país, as Redes Escarlata defendemos
os plenos dereitos dos colectivos de gais, lesbianas, bisexuais e transexuais.
1. De cerca, tod*s somos rar*s
2. Somos gais, lesbianas, bisexuais, transexuais
e heterosexuais
Non comprendemos que os nosos movementos acaden a liberación
se non é a través da esquerda, o nacionalismo e a república.
3. Esiximos a equiparación plena de gais,
lesbianas, bisexuais, transexuais e heterosexuais
Como son o dereito á adopción, dereito ás pensións
conxugais, usufructo de bens gananciais, etc. Revindicamos o matrimonio
civil, como estratexia da equiparación, anque o consideramos
unha ferramenta de control social de xénese heteronormativa
4. Nosoutros e nosoutras xeramos coñecemento
sobre o nós. Nosoutros e nosoutras somos suxeitos do noso propio
discurso
Rexeitamos a identidade heteronormativa predominante e rexeitamos os
seus conceptos
5. Temos a nosa cultura, a nosa identidade
Entendemos que a sexualidade é un feito cultural e político,
e que a orde heteronormativa é unha imposición opresiva
que nos afecta a todos e a todas. Dende este punto de vista construccionista,
consideramos os termos opositivos heterosexualidade/homosexualidade
unha táctica máis de normativización e control
social
6. Denunciamos as políticas persuasivas
e mercantilistas do capitalismo que se apropian da nosa cultura
(nada no exilio e na marxinación social) para conseguir beneficios
económicos, converténdonos en mercado e mercadoría
para nosoutros e nosoutras mesmos/as
7. Reclamamos a inclusión do feito gai,
lesbiano, bisexual, transexual e heterosexual como contido transversal
do noso sistema educativo
8. Boicoteamos todo proxecto social e político
que non nos inclúa explicitamente.Estamos a favor da
visualización pública non voluntaria (Outing) como ferramenta
de presión social contra a hipocrisia dos e das representantes
políticos que propicien medidas sociais contrarias ós
nosos dereitos e liberdades
9. Somos laicos/as
A nosa loita é frontal contra calquera secta ou crenza relixiosa
que agrida a nosa liberdade e dignidade con políticas homófobas,
lesbófobas, tránsfobas ou sexófobas
10. Non somos igualitaristas porque consideramos
que non temos, nin tivemos, as mesmas oportunidades que o resto dos
colectivos sociais
Solicitamos políticas correctivas baseadas na discriminación
positiva
11. Denunciamos o machismo e todos os actos de
violencia que implica
como a violencia de xénero ou condición ou como calquera
outra das súas manifestacións
12. Condenamos aqueles gobernos, sociedades e
individuos que, de forma explícita ou non, perseguen, encarceran
ou asasinan as persoas pola súa condición sexual
13. Loitamos contra calquera acto ou opinión
de carácter homófobo, lesbófobo, ou tránsfobo
vertido en calquera ámbito, tanto público como
privado, do noso contorno mediático
14. Pedimos responsabilidades políticas
polo asoballamento secular ó que estivemos e estamos sometidos/as
15. Estamos abertos/as á colaboración
internacional
Apoiamos os grupos de gais, lesbianas, bisexuais, transexuais e heterosexuais
que concorden cos puntos anteriormente expostos
Dispoñémonos a esculcar a forma na que
o desexo empreña a nosa personalidade. Outra sociedade é
posible
As Redes Escarlata en Galicia, Xuño 2003
Actualizado: 03/06/2003 18:15
subscrición