INTRODUCCIÓN (este texto de acollida a Xavier Queipo vive aquí, atravesado de outros moitos, en concreto lecturas de Derrida, Jean Luz Nancy, Roland Barthes, Raída Rodríguez, Deleuze-Guattarii, Martín Veiga, Aviles de Taramancos, Samuel Solleiro, Petter Sloterdijk, Paúl Celan, Ze Tome, Xavier Queipo, Rosalia de Castro, Alfonso Rodriguez Castelao e de tod*s cantos tivestes a ven caer por aquí estes últimos días, pois para tod*s beizón.)

¿Por que razón todo o que percibimos é como lonxicuo, como estraño, como transmutado, como se non existise nunca? ¿Por que será que nos ollamos dende fóra, observándonos? ¿Por que será que facemos case sempre o máis conveniente e case nunca o que desexamos?


WITH time and struggle Con tempo e esforzo
The river finally gets O río adquire finalmente
Its meanderings. Os seus meandros.

Do que hoxe para acoller a Xavier quero falar e dun punto, dunha abertura, tamén dunha ferida. Dun paso que marca o deslinde do non – camiño.
Ao mesmo tempo dun pensamento e dun certo memorial.
Pero en definitiva dunha imaxe que prolifera vagabunda, pero tamén dun amor ou do sentido mesmo do sentido para rematar sen endexamais rematar.

Pois esta imaxe que no seu vagabundeo levoume a outras, puxo en movemento un memorial, aventuroume nunha proliferación de memorias, deu co meu nun hospedaxe onde as ideas recompuñan estas mans que vemos impresas na fotografía a vez que daba conta, a imaxe dunha arte pouco segura. Que de maneira singular aventurábame, animábame a falar...

DO SER QUE ESCRIBÍA NOS VIDROS EMBAZADOS

Esta frase que funciona como titulo dunha autopoetica de Xavier foi o medio de transporte que me levou a pensar na miña tía Benita ao tempo que esto sucedía eu estaba atravesando uns cantos limites, polo tanto estaba desfacendo unha fronteira, estaba a desaforar o meu.

Ben, mais o conto fala finalmente de viaxes dun neno calquera que escribía nos vidros embazados e dunha tía calquera que percorría cando nena os mapas que na súa casa había.

Plan marabilloso da imaxinación (deitada sobre o globo terráqueo, ese velocísimo soporte no que amamos, pensamos, durmimos e as veces escribimos ou construímos mapas...) plan marabilloso repito, o da tía e o do neno tanto en canto os dous nos falan das súas viaxes a través do xesto dos seus dedos percorrendo e trazando o seu sobre dos mapas.

Sobre figuracións do mundo, figuras traídas ao papel pola intelixencia de viaxeiras outras que aos poucos no devalar das súas vidas foron tomando notas.

En fin esto o pensaba eu despois de escoitar a Samuel falándonos aquí dos autobuses das Antillas e desa inmensa nube que flota sobre todos nós.
Do que se trata ou co que tratamos indistintamente dende a nosa errancia, dende ese vagabundeo que fala en nós e como pensar a hospitalidade frente a idea da escravitude, das escravitudes múltiples que capturan os corpos.
Nos vidros, nos mapas, nas plantas dos pes dos seres amados, nos transportes públicos ou no recordo que hoxe, en fin o mércores pasado me levou a min a pensar e a tecer fíos dende a Limia ate Bruxelas, dende o pensamento de Spinoza ata as Antillas Francesas, dende Noia ata Cork así o transporte deu con nós tamén dende o Tremuzo ata a Cordilleira Andina, da Alemania Nazi ata o Sena. Memorias cortas das pasaxes e memorias longas das mesetas e seus accidentes. Vida(s) outra(s). Vidas fóra do uso que aínda hoxe nesa potencia do pensamento atravesa o gran corazón do animal humano.

- O mundo, a escritura; o que pasa, que iso pasa. O que pasa é que iso pasa. O mundo é escrito, o escrito fai mundo.
J.L.Nancy

PESA – PASA – PENSA

PERO, perdón do que eu quería falar era dunha imaxe, dunha imaxe en concreto, en concreto da fotografía de Ze Tome Fortuna, dese marabilloso retrato que fai de Xavier, dese mapa vermello figurado en dúas mans, das palabras que o en-marcan, das liñas que o atravesan, pero sobre todo xa dixen dun punto, dunha abertura, dunha ferida que abre a fotografía, a escrita, a política en definitiva a vida ao territorio do AMOR.
E que neste caso vive hospedada na marxe inferior do campo, outro mapa, outra volta ó vidro esta vez embazado dos restos da pintura que trazou o graffiti, a foto, o mundo.

Barthes: - O punctum é entón unha especie de sutil máis-ala-do-campo, como se a imaxe lanzase o desexo máis ala do que ela mesma mostra.

Aquelo que nós aventura, será entón unha arte pouco segura, PERO pesada, pensada, unha fenda na nosa condición de animais terrestres.

Ascenden as formigas na caule denegrida (frase sen fin de complexidade talmúdica)(*) a nota ao pe da paxina di:
(*)As formigas na caule denegrida ascenden
Na caule denegrida ascenden as formigas
Ascenden as formigas na cule denegrida
(e mentres se le, as formigas non deixan de subir)

En concreto:

I live on earth VIVO na terra
I have two loves Teño dous amores
The sky and the sea. O ceo e o mar.


a-fóra(s)
na procura de coordenadas
xavier queipo

- Oes, Adan, ¿e que tería aquela mazá? – dixo Eva, mentres caían.

Como en Alicia pode pensar calquera.
E mentres caemos onde nós atopamos?

ONDE ESTAMOS CANDO ESCOITAMOS MÚSICA?

1.

AS MOSCAS COMO FÓRA NA ESCRITA ACTUAL DE SAMUEL SOLLEIRO

Cal podería ser o papel das outras periferias na nosa escrita futura?

Non ben Manolo Simal soubo que o señor bispo viña o mércores pra mira-lo seu Deus detro dun frasco e dar garantías definitivas da súa absoluta autenticidade, apresurouse a guindar no lixo o cilindro de plástico cheo de moscas mortas que penduraba do teito e a colocar un novo no seu lugar.

O das moscas non é unha coña nin tampouco o parchís nin a ablación do(s) pene(s) dalgúns dos protagonistas das historias de dz ou o libro do esperma.

Pero as moscas que non aparecen polo de agora na obra escrita de Samuel máis que pegadas a un cilindro de plástico, lévannos a meditar ese resto que tamén elas artellan, esa periferia?, se queredes ese mundo outro que é o das mosca.
E lévanos tamén a pensar na pregunta que plantexa Peter Sloterdijk no seu libro Estrañamento do mundo.; onde estamos cando escoitamos música?

Dictan logo as moscas outro dentro ou fóra deste espacio da intelixencia e do político que é a escritura de Samuel e que trata co máis intimo da(s) ideoloxía(s) no seu percorrer polo cotián dun pais (o galego) obreiro “democratico” e fondamente violento.

Pois onde estamos cando lemos a Samuel?
Ou cando escoitamos música?
Ou onde estamos cando caemos?
Ou cando escoitamos o zunzun da moscas?
Que influencia poden logo, ter as moscas na nosa escrita futura?

2.

SOMOS, ENFÍN, NEGR*S *S GALEG*S?

...podemos realmente subestimar o papel dos centros xeopolíticos nestas situacións?
A experiencia da periferia é a mesma aquí e aló?


AS ANTILLAS NEERLANDESAS (Bonaire, Curacao, Saba, San Eustaquio, San Martin)
AS ANTILLAS FRANCESAS (GUADALUPE: Abymes, Basse-Terre, Bouillante, Capesterre-Belle-Eau, Deshaies, Gosier, La Desirade, Mare Gaillard, Petit Bourg, Point-A-Pitre, Pointe-Noire, Saint-François, Sainte-Anne, Sainte-Rose, Trois-Rivières, LES SAINTES, MARIE-GALANTE, MARTINICA: Diamant, Fort de France, Lamentin, Las Tres Islas, Sainte-Marie, Trinite, SAN BARTOLOMÉ, ST. MARTIN: Grand-Case, Marigot...
Mais tamén calquera territorio da América do Sur:

Logo así, se Samuel quixera enviar ata calquera das illas que relacionamos un envío de trinta kg tería que pagar polo mesmo en calidade de internacional económico 148,50 euros en calidade de internacional prioritario 258.00 euros e en calidade de postal express 294.00 euros.
Con prazos de entrega que especificamos TAMÉN de seguido:
quince días un mes polo int.ec.
quince días polo inte.pri.
catro cinco días polo p.ex.:.
ENFIN centro e periferia... pero falamos de moitos cartos no caso dun emigrad+, dunhas condicións que caen sobre el/ela alentadas por un estado moderno o europeo, pero en fin, falo-logo-centrado en curso de deixar de ser centrado.

3.

A China é a mala herba na horta de verzas da Humanidade... De todas as existencias imaxinadas prestamos as plantas, aos animais e as estrelas, quizais sexa a mala herba a que leva unha vida mais sabia. Ben é verdade que a herba non produce nin flores, nin portavions, nin sermóns da montaña.
(HENRY MILLER)


A TERRA SEN PORTAS NIN VENTANAS
POIS SEN DENTRO NEN FÓRA...

...as cancións en francés, os calcetíns a raia, beber viño de calquera recipiente diferente dunha copa, a poesía de Paúl Celan, non ter teléfono móbil, facer o amor polo día, embebedarse polo día, as praias nudistas, blasfemar sendo consciente de que se blasfema, ter televisor e non acendelo todos os días, a Internacional Situacionista, queimar autocarros, Lisboa, París, (...)

Penso que a experiencia nunha sociedade -galega pos- franquista ao tempo fraguista, clientelar, DEMOCRATICA e hai tempo glovalizada, deu con Samuel nun peculiar viaxeiro por as nosas escritas afastadas ou non do(s) centro(s). Que cousa sexan estes ben o sabemos por tanto transporte, por tantos galeg+s globalizados dende hai ben anos...
Cuba, A Arxentina, Venezuela... Suíza, Alemania, Os Paises Baixos, A China, As Canarias, A Coruña ou Vigo falan desta planificación centrifuga por mor dun outro usura guerra = capital...
Que claro tamén reside aquí...

Máis Samuel que sabe das liñas que nos atravesan sen pausa.
E quen de producir marabilla onde a ideoloxía produce centro(s), centro(s) penitenciarías, centros de control policial, centros de acollida, centros en definitiva de control, cámaras nas rúas e visores nas casas...

Samuel fala, logo, ao longo da súa escrita dunha multiplicidade proliferante de furados (Raida). Esto é da permeabilidade de todos os actos que acaen nas vidas das personaxes (capturadas ou non pola(s) ideoloxía(s)) en cadansúa explanación sobre o corpo colectivo da TERRA.
En tal caso podemos falar dunha furado - grafía, unha escrita comunicada, proletaria, singular, pois axencia nun ritornelo “divertido”,
un tras outro todos os acontecementos que poboan o mundo, tamén o zunzún das moscas xordas...

4.

O OPUS 67 ALLEGRO CON BRÍO... LUDWIG VAN BEETHOVEN

Edificacións do pensamento cheas de véntanas que funcionan tamén a maneira de portas.

Entón:

Onde estamos cando lemos a Samuel?
Ou cando escoitamos música?
Ou onde estamos cando caemos?
Ou cando escoitamos o zunzun da moscas?
Que influencia poden logo, ter as moscas na nosa escrita futura?
Ou onde estamos cando escoitamos música?
Ou cando nos sobrecolle a idea de ESCRAVITUDE?


Non sei se son tres ou trescentas as liñas de forza que atravesan esta escrita do que teño seguranza é que o parchís non e un chiste como tampouco o é a sega - ablación do(s) pene(s) dos protagonistas das historias conectadas por mor dos corpos unhas nas outras no libro dz libro do esperma.

Pois este hábitat sen portas nin véntanas que é a TERRA incide en Samuel,
na súa posición política. POLITICA, pois como moit+s do seu tempo ten claro (ollo, penso eu) que non hai dentro nin fora, en todo caso sempre un ENTRE.

Logo adeus a autonomía literaria.
Os campos do pensamento, a forma en como por un dicir a critica kantiana do sentido se pregou no seu ultimo libro a partir dunha finalidade sen fin desbordando toda mediación sitúan esta escrita ATENTISIMA ao procesos sociais no ENTRE do ACONTECEMENTO, no aquelo que o tece para así deixalo ocorrer novo.

RITORNELO dos paxaros na illa Gwadloup en Ons.

Penso nos continxentes que seguen:

Un outro contexto laboral
Un outro paradigma formativo
Un pracer no consumo consciente de drogas
Unha sexualidade libre
Unha posición anti-capitalista clara

De vez un escrita ou unha vida que xa non ten necesidade de estalar nada pois vive conectada a todas as liñas que atravesan o mundo.

Que cousa é pois o MUNDO?

Máis ala dunha idea regulativa da vontade,

UN CHOZA NOMADA SEN PORTAS NEN VENTANAS ONDE PROCURAR
QUE O ACTO POR EXEMPLO DE CAGAR ESTE LIBRE DE IDEOLOXIA
TANTO COMO O POVO-POR-VIR.

Deixo aquí esta ideas que ocorreron en min estes días pensando nos galeg*s de Rosalía-Reixa:
Cando van, van como rousas cando veñen veñen como neghos.
E tamén despois de ler esta escrita alieníxena que percórreo os libros do Samuel.
Pois,
SOMOS, ENFÍN, NEGR+S OS GALEG+S?





a-fóra(s)
no mundo hai noitos anos
samuel solleiro

1.Manuscrito antigo que conserva pegadas dunha escrita anterior borrada artificialmente.
Con Avilés Paúl Celan Raída Rodríguez e Martín Veiga

Accesible, próxima e non perdida permaneceu, no medio de todas as perdidas, só unha cousa: a lingua.
(...)
Pasou a través e non tivo palabras para o acontecido; mais pasou a través do acontecido. Pasou a través e puido voltar a luz do día “enriquecida” por todo elo.
Nesa lingua intentei eu escribir poemas naqueles anos e nos posteriores; para falar, para orientarme, para pescudar onde me atopaba e onde ir proxectar realidade.
(...)
Era como ven, acontecemento, movemento, estar de camiño, era o intento de topar unha dirección.
Paúl Celan (1958)

Raida Rodríguez (2008):
- quen entra, quen dá a benvida, quen marcha, quen fica.
- non sei, cando espertei tiña os petos cheos de caramelos (predilección polas linguas minorizadas).

Aviles (1989) ...dicir as mesmas verbas en calquera das linguas –crioulo, papiamento, holandés arubano ou portugues mandingo-

o fluír da vida
os paseos
que me levaban ata as aforas da cidade
onde comezaba o tranvía

Martín rumia e cavila e medita e trama e mastiga de seguido o mundo,e neste cavilar que o transporta, actualiza unha potencia ca que nós agasalla o tempo que é o mesmo que dicir a vida atenta.

Atravesa xa que logo unha memoria longa a partires de memorias cortas.

Hoxe nada importa senón a calidade dos afectos.

Desdobrase por mor dunha creba inmensa que abre nos corpos a TERRA o GLOBO como grande afora onde teñen vida todas as criaturas do mundano.

Esa posibilidade de animal rúmiante nas esferas pregadas da terra, faino ocorrer poema - memoria.

construíndo os arcos da memoria
para obter os lazos do pasado nos rostros do presente

Outra liña leva nós a pensar os a-fóra(s) beirados na escrita do de Noia, arrinca esta, a través dese absoluto onde nos chanta a morte d*s outr*s, meditar este nó do humano, esa dificultade como posibilidade de conversa. Pois, se o transporte deu con nós dende Noia ata Cork foi tamén o transporte o que deu con nós dende o Tremuzo ata a Cordilleira Andina ou da Alemaña Nazi ata o Sena. Memorias curtas das pasaxes e memorias curtas das mesetas e seus accidentes. Vida(s) outra(s). Vida fóra do uso que aínda hoxe nesa potencia do pensamento atravesa o gran corazón do animal humano.

O indio vive do río, da trama de cazar, da calor e da chuvia que a natureza pródiga fornece nesta inmensa gándara onde habitan o tapir e o armadillo, o borugo e a danta, o oso palmeiro e a infinidade das aves, as iguanas de ovos doces ao padal, o caimán e as serpes, (...) Terras inhóspitas (OUTRAS), mais terras de fartura, para quen coma o indio, vive no natural, espido e duro, co ollo á espreita e o corazón sen límites.

O home desaparece.
Queda.

Camiña de vagar
Ante as fileiras
no campo
a medianoite.

Poderíamos falar ao tempo dunha especto-grafia. Dos vellos espectros que re- aparecen e alustran o noso presente colectivo. QUEDA. Quedan logo con nós todas as memorias libres que seguen a incidir nos corpos que realmente importan, corpos poéticos-políticos-éticos-semióticos corpos en constante conversación co fóra.
Suplemento(s) dun hábitat outro por artellar. Queda avilés e queda paúl celan e queda raida nese fóra que atravesa rumia e estala a fronteira. A través do AMOR o limite o non-camiño. Por onde pasa e atravesa o MARTIN.


a-fóra(s)
poesía e periferia
martin veiga

POESÍA SEN POEMAS
ningún lugar nos é común, ningunha posibilidade nos é allea
ROSA SOBRE ROSA

lémbrasme que existo, que aínda respiro nos conductos plásticos dunha metropolis.
unha lexión de coleópteros acuden á chamada do mutante.
EVA DO ROXO

quen entra. quen dá a benvida, quen marcha, quen fica

A Pantera Rosa non imita nada, non reproduce nada, pinta o mundo da súa cor, rosa sobre rosa, ese é seu ocorrer - mundo para ocorrer imperceptíbel, asignificante, trazar súa ruptura, súa propia liña de fuga, levar ata o final súa “evolución aparalela”

todos os momentos da miña vida están terriblemente condicionados pola lectura de DELEUZE-GUATTARI (a verdade revelada polas máquinas):


-------

-non sei, cando espertei tiña os petos cheos de caramelos (predilección polas linguas minorizadas)


predilección polo rosa sobre rosa, entón, ocorrer pantera rosa de Raída, Eva e Carles-Lluís? virtualidade que se actualiza nun desa - forarse, nun des.-dentrarse?

unha potencialidade do pensamento atenta aos charcos que produce a chuvia...

-non sei, cando espertei tiña os petos cheos de caramelos...

A escrita de Raida vive e medra atenta a diferencia e a singularidade dos corpos pese as marcas do capital. Chéganos dende unha política que desautoriza o estado de cousas, pois non cansa de repetir a dureza contextual do presente.

-non hai organismos vivos, nin revolución, nin proletariado
-non hai teorías globais, universos de sentido para autorizar o presente


Ao tempo asume ca mesma radicalidade a fin das identidades centradas, mais cunha predilección pola proliferación das mordeduras que asignifican e trazan a súa ruptura e xeneran a súa propia liña de fuga e levan ate o final a morte dos sistemas centrados e verticaizados onde se engancha o eu metafisico-falologocentrado...

(non chegar ao ponto de xa non dicir eu, senón a ese ponto no que xa non ten ningunha importancia dicilo ou non dicilo)


-non sei, cando espertei tiña os petos cheos de caramelos (predilección polas linguas minorizadas)

Escrita, aberta, conectábel en todas ás súas múltiples dimensións, alterábel, susceptíbel de recibir constantemente modificacións.
Escrita que pode ser rota, e alterada, que pode adaptarse a distintos montaxes, debuxarse nunha parede, escribirse en rede e escribirse na planta dos pes dos seres amados, concibirse como unha obra de arte, construírse como unha acción política e como unha meditación. Unha guerra de guerrillas. UN ASUNTO DE PERFORMANCE.

...falo de superficies aptas para o desprazamento.

O desexo articula aquí a partir de memorias cortas un libro futuro, unha vida por-vir, un mundo de redes autónomas e finitas nas que a conversa dáse entre non-veciños calqueras.


(ante todo, isto que vés non é un libro, é un paraugas por riba das nubes,

a-fóra(s)

POESÍA SEN POEMAS
ningún lugar nos é común, ningunha posibilidade nos é allea
Raida Rodríguez, Eva Méndez do Roxo, Carles-Lluís Pallarès

Historia da literatura, declinar o (im)-posible.


... E aínda que ben sabemos, como lle dicía Marat ao Marqués de Sade desde a súa derradeira bañeira “que nunca a forza das palabras conmoveu o rigor dos muros”, aínda así pronunciamos nós as palabras como se fose posible.
Xa non queda Outro Lado, Erehwon foi derruído, e Peter Pan, é un respectable pai de familia como quixo Panero. Pero nós somos non podemos esquecelo, e por iso falamos, porque sabemos que, en última instancia, a historia da literatura, que é como dicir a historia da beleza, é tamén a historia da loita de clases.





Alberto Lema emigrado en Lanzarote, vendedor de café e activista cultural en distintas asociacións, é, tamén licenciado en Filoloxía Inglesa, autor do poemario Plan de fuga (2007) e da novela Unha puta percorre Europa (2008). Escritor atento a Historia, onde a(s) historia(s) narra(n) a modo de repetición un mesmo tema que acaece de modo intempestivo en moi diversas estancias, alí o que fala, fala sempre a partir do común. Eis o motivo que abre a dimensión do breve a complexidade da Historia. A historia da literatura (Tratarei de non ser claro) aclarásenos, volta sobre a tópica estoica da krisis, do xuízo, e, polo tanto, do discurso que atravesa a paixón, esa orixe excesiva que da en levar á linguaxe ao estremo da súa medida, e que potencialmente fuga a Historia. Velaí a escritura de Alberto como abertura máxima ao porvir, posibilidade que trata co im-posible. Pois repetimos, do que se trata sempre dende Dante pasando por Pilar Beiro e Alberto Lema... é da VIDA NOVA.

plan de fuga - estaleiro editora - alberto lema - 2007

con maria,isaac e alberto...

ICH LIEBE DICH
Escribir en feminino facendo das tripas voz.

O que precisamos son corpos políticos, semióticos.

E hai que dicir que , cando a escritura en feminino amosa as súas tripas na pel dun texto, tinxe os signos dunha proliferación de sentido que os pon ó bordo da non significación: a linguaxe masculina é así seducida, e o lector tamén será seducido por esta escrita en feminino que declina o texto en signos poéticos, en signos sen significado lexitimado.

Amelia Gamoneda Lanza.

Pasei boa parte do meu horario escolar de pé, contra a parede. A mestra chamábame, con razón, “lengua de trapo viejo” Un día, mareeime, os meus ósos de ave bateron co chan: un golpe de Fortuna!
Como abelorios que se deixan caer: Música Abandonei esa parede para sempre. Fun moi feliz!

Si do que se trata non é xa unicamente do “sentido” da Historia, senón do sentido en xeral, e ante todo do sentido da existencia como resultado da trama tecida pola tradición e encarnada na linguaxe. A realidade vai producirse no depósito sempre revisable, dos signos por unha ilimitada comunidade de escritas, de corpos políticos semióticos.

(Escribín este poema nun código máis combativo, facendo
uso da parodia
para inutilizar algunhas interfaces de aprendizaxe e pensando
no Dante
da VIDA NOVA)

DOCUMENTAL - Marabillosa de-construcción dos verros de Ayax, do choromiqueo do falologocentresmo, que de cando en vez deixa as armas nucleares para supostamente devir humano. Toda unha enumeración forte de preguntas que diseminan as respostas no mesmo tecido onde Pilar fai do seu corpo un ocorrer rúmiante, pois o que aquí se pon en xogo(Zas! ...Oh, my god! Bingo! Cantaron liña.) é a linguaxe por vir.

ESCRITA TRASMODERNA. Que fai das tripas voz e que nesta operación perceptiva, é quén xa na escola de sentir o como de que lle medren as barbas a Rosalia.

Estás aí, coma conmocionada, con ganas de lle dicir eso que nunca dirás. Rumias a primeira vez que eses teus ollos se fixeron prado, para a auga e para a luz. Pronuncias unha frase con toda a sintaxe dislocada. Tanxes un órgano ignoto co seu ritmo sanguíneo, particular e celular. Víscera prelingüística que te acompaña mentres le temp s’en va.
E aí fica a frase, aboiando (aire no aire). A carne fíxose verbo e ten agora ao logos collido polo pescozo (o pescozo do paxaro louco) que aquí mesmo, incómodo e frenético, espernexa.

O asunto sería en palabras de Raída non tratar de expresar nada senón limitarse a morder, escribir é o meu xeito de morder, pero tamén expresar, cando menos ao longo dun paseo con Judith pola praia de Carnota o enunciado AMOTE, a partires de aquí o proceso de-constructivo cesa, pois xa só resta a pel, os labios que din fora da lei.
A pantasma deslocalizada, que xa non só percorre Europa senón o orbe postindustrial, corpo político semiótico.Fora da lei quedamos.

De feito, non se trata de "redes globais de cambios instrumentais" senón de redes de corporacións específicas, de bloques de poder, de estados que "conectan e desconectan" individuos, grupos, rexións e países moi especificos (e non individuos nin países ó chou, etc. caracterizados todos pola preocupación polo "Eu", mais sendo tamén xente pobre e traballadora, países do teceiro mundo, mulleres).

- Os prezos son cousa de numeroloxia estatica? ou, de numeroloxia monadica?

Inqueriu o pe de Aquileus ao ouvido da tartaruga.

- O prezos son cousa da usura!

Repostou adormiñada a aleta esquerda da tartaruga.

Escolio

Sabado, dor de figado.