Unha tarde faloume Begoña:

- sabes estou a escoitar discos do Neil Young, e sabes penso que debo aprender a cantar.

PANKARTA BRECHT.:

“NON CONECTAR CO BON TEMPO PASADO,
SENON CO MAL TEMPO PRESENTE”


TESES PARA UNHA LECTURA PUNK DA SITUACIÓN ACTUAL DA LOITA DIARIA DA LOITA FINAL MÁIS UNHA CANCION DE AMOR

onde colocar o tocadiscos
os desbordamentos sinápticos da kabezota do leo
o sofá o bar a diskoteka

1. o punk es ti.
2. unha inversión dos ritmos
3. unha de (s) (cons) trucción do condicionamento existente
4. a caosmosis cando me falas do funcionamento do nervio ótico e o cruce do quiasma
5. o punk son as orellas dos burros

as situacións dos suxeitos parlantes
as leis do mercado
a roupa sen lavar

6. as hortas que resisten nos arredores de Mátama e as mans que as sosteñen e toda esa terra neghra que emporcalla a lei capitalista e burguesa que espectaculariza as mercadorías
7. unha necesidade soñada socialmente
8. as greves da fame cada pouco día - día tras día ata a canción pan! pam!! punk!!!
9. todos e cada un dos versos do reclamo a liberdade pró o meu pobo

as cores
as frases comúns
os días os saúdos e as carpas dos cirkos

10. o punk é un acontecemento.
11. un socialismo UNHA INTERNACIONAL

cando pensas nalgúns animais que deixan o seu rastro ó pasar pola beira rúa pensas nos caracois e tamén e tamén e tamén nos calamares. O punk é unha marca unha agrupación de caracaois de calamares.

12. unha revolución
13. unha prolongación diaria da liña de universo colectiva
14. un estado de excepción solidario dos outros asasinados

teño un camarada que escrive “non mil primaveras se non mil vienans”

15. poder facer o tonto ou a tonta con alguén, e que ise alguén saiba que estas a facer o tonto ou a tonta
16. a trompeta do elefante...”

MOITAS LAURAS CANTANDO O ORTIGHEMONOS TODAS É A LOITA FINAL

bio-transportados polos nosos corpos
polas nosas condicións materiais vida
pola excelencia das nosas zapatillas

ISO CHÚPALLE AS DESORDES A CARNE DOS ESPAGUETES
CACHUCHA DE PORKO MOTOR LOVE

Adolfo dunha volta estiven na túa casa.

Dunha volta estiven na túa casa, Adolfo. Nos quince minutos que tardamos en chegar, en coche, dende o portón á vivenda, Adolfo, deume tempo de pensar. Comparaba as hectáreas do teu predio co metro cadrado dos talleres en que Miñanai traballaba para ti. Adolfo.

PANKARTA BRECHT.:

“DE TÓDOLOS XEITOS, A LOITA DE CLASES EN LUGAR DUN TRAIDOR, UN DECADENTE O UN MALVADO”


Adolfo pan! pam!! punk!!!





LEOARREMECÁGHONA06/05/2010Pan!,pam!!,punk!!!
O punk non é un estilo. Non é unha música, unha roupa, uns textos. O punk é unha actitude e a última das vangardas do século XX, herdeira de dadá e os situacionistas, como escribe Greil Marcus. O punk transfórmase e rebenta en moito máis de sete estralos. Dálle a volta á tortilla da arte subida ao trono, para as elites. A arte é un tesouro que nos foi roubado. Non é dedicarlle a vida á arte, senón que a arte nos faga libres. A poesía non é de quen a escribe, senón de quen a goza. O punk rock repártelle kalashnikovs ao pobo en forma de guitarras eléctricas. A Internet é o último chanzo da revolución punk, que comezou cando Duchamp lle deu a volta a un mexadoiro e lle chamou Fonte.

A canción da carreta, Sande e a proliferación do bufón ó longo da idea
a revolución vive nas prolongacións diarias das liñas de universo.


Pero o día a día impon a pregunta: POR QUE SE DE-PORTA A UN PALLASO?

Entón será a viaxe, o carrete é os moitos desbordamentos da idea que portan o que lle de corpo ó propio das viaxeiras.

Así a carreta dos cómicos non trata de que veña o ACONTECEMENTO
a victoria final.
Pois aquel o ACONTECEMENTO, xa eles o saben, é a propia carreta onde os moitos calquera van xuntos.

Non disimula o bufón na lectura que tira da revolta, da farsa e da frustracións, da ruptura da orde histórica cando da a cara contra un inimigo sempre interesado na finalidade da Historia como repetición do comezo.

Entón o que vai cando a escritura e os modelos de narración e os dispositivos formais e as traxectoria singulares carreta o sentido a vez que o paradoxo dos corpos ciscados sobre a superficie lixeira da terra.
Cando se ten estudiado a historia, un séntese “feliz, por oposición ós metafísicos, de levar nun si mesmo non unha alma inmortal, se non moitas almas mortais”

Mais a que vive atento este estudio.

Diranos a operaria da fabrica téxtil
- Ás marcas que desenrolan na viaxe as rodas infinitas das liñas de universo, a loita diaria da loita final, finalidade sen fin nun exercicio emancipado e revolucionario onde o outro que somos da voltas no corpo da idea guiado pola intelixencia da imaxinación que humorea.
Diranos o bufón.





Pola contra as novas formas de escatoloxía constituídas a través das disonancias arte-política e a confrontación indisimulada entre o culto e o popular, fálannos dun interese político que xace nunha ideoloxía que non intervén se non é para a perpetuación das relacións amo / escravo.

Esta non só introducen nos corpos de producción a xerarquización que dende lonxe implica a división do traballo se non que tamén exerce sobre os mesmos corpos que altera con respecto as relacións de vida cos outros e con eles mesmos - unha superestructura xenocida onde acaen as divisións estanco culto / popular - arte / política -nun xesto que introduce non xa unha violencia brutal sobre os nosos corpos se non tamén un interese que trata de arraigar en nós ideas racistas, xenófobas, homofobas e clasistas.
Nese NÓS propio do eu que circula a penas estrañado do MUNDO.

Operación interesada en restar potencia as desterritorializacións que a caravana das carretas lanza sobre a propiedade privada e claro sobre a inviolabilidade da lei que sobre todas as cousas ampara a aquela.

Falase aquí dunha intención de feche, de subxección sobre o corpo enúnciate.
Mais, sabemos que esta a intención do CAPITAL non deixa de ser unha intención, a súa intención.

Fronte a esta a loita final, os corpos no mediodía da terra. E neste a idea, a carreta. O ceos que o facer rizoma ca terra trazan un fondo vermello.

En todo caso a guerra das mercadorías é a súa guerra, a súa neurose, a súa aberración.
Nós
resistimos e pensamos aquela aberración pois a día de hoxe a carreta, a casa das atochas vese trans – tornada a un campo sementado de minas.
Sabemos das disxuncións do tempo e ai regula unha memoria fértil que axunta aboas con netos ó través de HIJOS e que trae un espectro múltiple pois múltiples son os asasinados.
Este espectro, esta LIÑA DE UNIVERSO COLECTIVA diremos é en fin a función n-1 da carreta. A singularidade dunha autonomía do común
por onde camiña a viaxe do comediante.

JOSÉ MANUEL SANDE 29 / 04 / 2010A viaxe do comediante
As novas formas de escatoloxía constituídas a través das disonancias arte-política e a confrontación indisimulada entre o culto e o popular. Lecturas, revoltas, farsas e frustracións, activacións da memoria e rupturas da orde histórica, unha análise-recorrido por modelos de narración, dispositivos formais e traxectorias singulares. Selección dunha escolma de intres (escrituras fílmicas e/ou literarias, fragmentos musicais, elementos sensoriais) que arbitran -á procura dunha victoria final?- o conflicto entre o lúdico e o solemne.

historia de xiana e de xose carlos

un outro que chega no trato que trae a noticia de Xiana.

Esta vez e por fin, tiña ideado calar e quizás por calar non agradecer determinadas vontades de pensar ó outro.
Mais, o caso, este caso, esa chegada do outro que retrata á amiga.

A primeira noticia que tiven de Xoán Carlos foi unha imaxe, unha escritura, unha mancha de manchas onde el traza un re-trato da súa amiga Xiana, esta, a imaxe (que agora vedes na pantalla) dicía tanto do outro que me levou a pensar no outro que agochaba o retrato.
A pensar a partires dunha amizade o uso dun trazo que emporcalla superficies e que non exclúe se non que leva ó “glorioso” a violencia do mundo.



- Se o miras detidamente e ves os paos que conectan os asuntos, e miras tamén os ocos, e as fendas que os trazos abren na superficie. Podes caer na conta que sempre estas comezando a saber escribir de novo. Por que? Pois porqué pensas os paos e a fenda do trazo que te conecta ó corpo propiamente propio da escritura.

Non, dende o primeiro momento en que miramos Leo e máis eu o debuxo e alí as densidades da ablación do sexo da cadela, sentimos as dúas no levedar das marcas o vir atrevido do trazo ese xesto de articulación preciso entre nós e a escrita que compón as letras, o espazo entre as letras, a palabra e a mancha de texto.

Xosé Carlos introduce ao igual que Celan un xesto que vive na súa producción atento ó peso todo do pensamento que o emporcalla. O propio na deconstrucción que opera é un outro emporcallado.
O outro que de vez o emporcalla a el, é un outro colectivo, potencialmente comunista, marica, ate+, galleg+, negr+, obreir+ (porque pensamos tamén as letras e os paos que fan determinantes as letras ca mesma potencialidade que os corpos maricas, comunistas, ate+s, galleg+s, negr+s, enferm+s) potencialidade do trazo, marca que por comunitaria excede o posible. O posible dunha escrita, dun(ha)tipo-grafia onde o outro cando menos non é disolto, acubillado, torturado por unha lei que sempre di a identidade fora dos paos tortos e gloriosamente EMPORCALLADOS de realidade.

Soportes depósitos superficies textos mapas diagramas corpos

Eses desprazamentos dos que falas sensorialmente socialmente economicamente politicamente. Esas interrupcións dos fluxos, dos soportes de escritura mais tamén esa permeabilidade esa porosidade das superficies, esa dozura da deriva das augas sobre os corpos e dos corpos que bailan sobre a area das praias. Outra vez corpos nos corpos... Esa saúde.

Bar La flor

Mais, esta composición, este estar, este ser que tanto acorda as velocidades cas que traballa o cómico, el corporalmente no bar La flor. Pero que tanto acorda tamén a quietude atenta do campesiño e do estudioso do mundo.
O tipo que dinos do transvase, do ir do outro ó outro.
Do arco que recibe as letras para mostrar os enunciados.
Esta irmandade que iguala o soporte e a enunciación.
Mais, outra vez o levedar dos moitos outros que nós acompañan e fan que o que excede ó posible veña. Por que son os moitos outros os que a min me dotan da situación por que me falan, por que me tratan e neste caso me re-tratan dende a amizade.

Visita ao Panteón Tipográfico

«Escribo porque eles [os seus pais, mortos na segunda guerra mundial] deixaron en min a súa marca indelébel cuxo trazo está na escritura; a escritura é o recordo da súa morte e a afirmación da miña vida». Georges Perec

X. CARLOS HIDALGO

Percorrerase este espazo onde se depositan anacos da historia da escritura formal –da tipografía pero tamén e inevitabelmente da caligrafía e da rotulación– para explorar o trazo, ese xesto de articulación preciso entre nós e a escrita que compón as letras, o espazo entre as letras, a palabra e a mancha de texto. Á saída, tentarase pensar os sistemas de escritura artificial como instrumentos de normalización mais tamén de fendido.

con Edward W.Said.


O rapaz dixo: - Levamos lume e leña. Pero, ¿onde está
o año para o sacrificio?

De Moby Dick: ¡Chámademe Ismael¡


PALESTINA

.............................................

antes de que jesús marchase para a mongolia, traballaba
no proxecto de vivir nos territorios ocupados,
producir enunciados a partir de aí, desa vivencia que
por fin completaría iván.............unha guerra de
guerrillas..........................................

.......................................

é que o indignado cómputo de palabras
xa foi empaquetado,
encadrado, marcado a prezo de consumo
e xa nin sequera conta o que dicimos

........................................

sermos chaves
de oliveira

.........................................

sermos só dúas palabras
PALESTINA vence
seguro

........................................

así que eu tiraba do champaña do frigorifico e
agasallaba a jesús antes de que marchase,
e seguimos a ver a neve, a cousa aquela que enfriaba os planos,
que os desterritorializaba......................

........................................

contra esa maldita natureza, constituída por átomos
que choven tranquilos e repetitivos (sempre
acompañados, non obstante, da policía) -xa sexa diviña
ou humana, clerical ou laica-)... ata que unha forza
poética, un "clinamen" de multitudes singularísimas en
singularísima revolta, con actos poéticos, o rompe
todo, e transforma esa caída dos átomos nun acto de
amor............de poiesis colectiva........
vida - incorporación - traballo

...........................................

entre outras aventuras levadas a cabo por elvira aquel
último mes do ano 2037 contabilizamos, após dos
rexitros celulares e a inclusión do seu corpo nas
marcacións torturas 354 e 233 levadas a cabo polo
aparello represivo da cidade nova, o adestramento dun
pelotón de
pulgas...............................................

..........................................

jesús ficaba en mongolia, a guerra de guerrillas
estendérase por todo o planisferio...

.........................................

campo de exterminio
cárcere
manicomio
-negociacións de paz-

.......................................

BCDF
GHJ
MOQR
STXVZ

...........................................

en Bagdad-Vietnan, nas enmoquetadas serras afganas,
nas costas de Galicia, en Palestina.................

un corazón soña como as árbores soñan:

a seiva, o esquío ignoran o que eu coñezo: que o
bosque medra sobre os entullos dunha cidade
arrasada...

............................................

entón é cando decides ir vivir á cidade
Cremaster.......

.............................................

e vivir no sentido das dúas palabras dadas por antón
aquela tarde en Compostela

PALESTINA

vence

seguro.

..................................................................................................

Este post foi publicado xa aquí na bitácora escarlata por Zort o xoves 25 de marzo do ano 2004, as cousas van peor, pero seguimos co corazón indemne.

Que é para os mortos a diferenza.

Entón se para para *s zombis e incluso para *s vampir*s, vamos para os espíritos en sigular – plural, non hai tempo lineal, tal e como o tenden a medir parte considerada aquí dos humanos máis retra(t)(s)ados.
Ese aí do pensamento dado pola proliferación de outros extra-vagantes, inclusivamente “raros” que da na fala. Por onde escampa? Pregunto, por onde fuga a historia ós outra vez viventes? E incluso ós que nada falan?

ó tempo
adiantouse a tartaruga a lle preguntar a lebre
ó tempo
adiantouse a lebre a lle preguntar a tartaruga
ó tempo
a ouriza non paraba de repetir estou aqui! estou aquí!
ó tempo, dixeron as tres de vez por todas partes,que é o que ven na historia que contan nos intermedios, entre o lavado do cabelo e o corte das carnes?

Noticia, as historias sempre poderían ser contos entre perruquerías.
Casi – noticia, A (H)istoria podería logo asi producir un gran rizoma con cada gran perruquería?
Noticia, as tres amigas saben ben a importancia do por-vi(v)ir.

Nota 1a, escribe a ouriza ( pola rápida propagación do corpo da tartaruga e da lebre no estad(i)o onde se dan as preguntas, Ariel (a ouriza) sempre pensou as veces a aquelas como unha exhalación, como un neuma, como unha escritura de moi lixeira complexión grafometrica.
En definitiva corpos trans cuxa des-aceleración particular a entendía ela as veces diferencial e infinita, polo que esta (Ariel) procuraba non alterar a súa vez o sentido no que caia a súa propia mobilidade, que como veremos atendía a outras velocidades non por iso menos aceleradas e singularmente diferenciais e infinitas.
A máis disto dáballe tempo de declinar a partires das diferentes polaroids que dun instante a outro lles ía tirando o alcance da lei que de tempo a tempo caia sobre os seus corpos.

Nota 1b, escribe a tartaruga ( pola rápida propagación do corpo da lebre e mais da ouriza no estad(i)o onde se dan as preguntas, Ariel (a tartaruga) sempre pensou a aquelas productoras dunha exhalación, dun neuma, dunha escritura de moi lixeira complexión grafometrica.
En definitiva corpos trans cuxa aceleración particular a entendía ela diferencial e infinita, polo que esta (Ariel) procuraba non alterar a súa vez o sentido no que caia a súa propia mobilidade, que como veremos atendía a outras velocidades non por iso menos aceleradas e particularmente diferenciais e infinitas.
A máis diso tiña ela a tartaruga de meditar no taller onde camiñaban as amigas. a partires das direferentes polaroids que dun instante a outro lles ía tirando, o alcance da lei que de tempo a tempo caia sobre os seus corpos.

Nota 1c, no mesmo campo de campos de taller de acción, escribe a lebre ( pola veloz propagación do corpo de Ariel no estad(i)o onde se dan as preguntas, Ariel (a lebre) sempre pensou a aquelas como unha exhalación, como un neuma, como unha escritura de moi lixeira complexión grafometrica.
En definitiva uns corpos trans cuxas desaceleracións particulares as entendía a lebre diferenciais e infinitas, polo que esta procuraba non alterar a súa vez o sentido no que caia a súa propia mobilidade, que como veremos atendía a outras velocidades non por iso menos aceleradas e singularmente diferenciais e infinitas.
A máis diso ela prefería declinar a partires das direferentes polaroids que dun instante a outro lles ía tirando, o alcance da lei que de tempo a tempo caia sobre os seus corpos. Esto de maneira desbordada cando visitaba ou recibía vistia.

Noticia:
O que chama por nos do conto e a lei que veu pasando de man en man e de pe en pe, e de pezoña en pezoña, e de aleta en aleta. Esta, a lei fala logo do logo(s) dun paradoxo, (dunha deriva, dun vagabundeo das letras, ó tempo que dun vagabundeo do son ó dicirmos as letras) dunha aparencial que interna o paradoxo non no real, se non no como do que cando recibimos a partir da linguaxe o feito dunha diferenza.

Aclaracións:
este texto foi pensado por San Sebastián xusto antes de que o seu corpo mutase en ferramenta bélica

Sobre a diferenza:
unha diferenza producida no taller do mundo polos heteroxéneos que a DISFRUTAN
A cada quen a súa pezoña a súa aleta a súa manía a súas pulsións.
Mais para todos tamén o amor que fala do singular – plural do conto: a potencialidade de disparar sobre aut*r* e moito mellor a posibilidade de disparar se é o caso contra da ideoloxía que lle fai a cama.

Por que en razón a ouriza e a lebre e a tartaruga rizoman co salto e co regreso sobre o tempo e ca súa im-posible repetición, por que en razón no xogo que xogamos; as moitas poñen en escea a diferenza. Pois saltar e chegar chegan a tempo repetidamente.

escribe Sam Sebastián C´E BISOGNO DI SINISTRA

a idea do crime a idea do criminal a idea do invertido a idea da deconstrucción do invertido da deconstrucción da idea do criminal a idea da violencia a idea e o intento de deconstruir a idea da violencia de tratar na carne a violencia dos actos ratear Querella irmandase con Gil ao todo o longo da superficie da lagoa Venecia vence ao igual que vencen as ras tras o croar revolucionario das superficies pois aquí todo aflora a liña que se desviste de puntos dis-con-cordantes trae ate o libro o ser novela a ficción transcendental a dobra que potencialmente estala o tempo da usura emancipación do crime da ra do mariñeiro potencial de superficie para traer a fin da escravitude croar ratear desescravizarse...

Noticia, as historias sempre son contos entre perruquerías.
Cuasi – noticia, A (H)istoria sera logo así a grande perruquería?
Noticia, as tres amigas saben ben da importancia do por-vir.

Informativo

ao tempo
adiantouse a tartaruga a lle preguntar a lebre
ao tempo
adiantouse a lebre a lle preguntar a tartaruga
ao tempo
a ouriza non paraba de repetir estou aqui! estou aquí!
ao tempo, dixeron as tres de vez por todas partes, que é o que ven na historia que se conta nos intermedios?

Nota:
Quizás só cando casa a clase traballadora recibe na casa a perruqueir*, en todo caso as perruquerías non e si son lugares onde atopar a información precisa para desmontar o cotarro das velocidades.

Historias trata de producir un traballo que fale aquí das relacións am* escrav* e os seus desbordamentos.